ظرفیت مقاومت ج.ا. ایران تا کجاست؟

ظرفیت مقاومت هر کشور در برابر تهاجم دشمن، موضوعی پیچیده و تابعی از متغیرهای متنوع و متعدد است. این ظرفیت تا آنجا ادامه دارد که کشور بتواند اراده‌ مقاومت (عزم ملی برای دفاع از کیان و استقلال خود در برابر فشارها و تهدیدها) خود را نگاه دارد. ظرفیت مقاومت تابع ترکیبی از رهبران و کارگزاران خردمند، قدرت نظامی قوی و انسجام اجتماعی وتا جایی است که نقطه شکست (سقوط نقاط راهبردی و شورش علیه حکومت) آن فرا نرسد.

جنگ تحمیلی اخیر ایالات متحده و رژیم صهیونیستی علیه ایران وارد چهارمین هفته خود شده است. طی همین مدت بسیاری از کارگزاران نظامی و سیاسی کشور ترور، بسیاری از مراکز، پایگاه ها و زیرساخت های نظامی، دفاعی و انتظامی تخریب و هزازان نفر از مردم عادی شهید شده اند و کمتر شهر و شهرکی وجود دارد که از حملات دشمن در امان مانده باشد.

بر پایه برآورد آغازکنندگان این وضعیت، جنگ بایستی طی همان روزهای نخست با حذف رهبر و فرماندهان ارشد نظامی پایان می یافت و ایران بی قید و شرط تسلیم می شد، اما نشد و الان نبرد وارد چهارمین هفته خود شده است. ذهنیت پدیدآورندگان وضعیت پیشِ رو، بر پایه این برآورد شکل گرفته بود که ناکارامدی نظام ج.ا. که به نارضایتی درصد بالایی از مردم ایران انجامیده است به ناآرامی های دی ماه و برخورد سخت نظام با معترضان منجر شد، از دیگر سو، در فرایند مذاکرات اخیر نیز مذاکره کنندگان ج.ا.ا. امتیازات درخوری به آمریکایی‌ها پیشنهاد کرده بودند و در نهایت نیز توانمندی های نظامی ایران هم دهه هاست که در کانون رصد آشکار و پنهان کشورها مهاجم قرار دارد و دهه هاست که به دلیل تحریم به جز بخش موشکی، کارایی لازم را ندارند.

همچنین، پس از جنگ دوازده روزه نیز ج.ا.ایران بی آنکه مطالبه ای در برابر تجاوز آشکار مهاجمان داشته باشد آتش بس را پذیرفت. تک تک این گزاره ها، بسیاری از مفسران و کارگزاران کشورهای مهاجم را به این نتیجه رساند که همه این مواضع از سر ضعف است، زمانی که می شود با رویکرد سخت افزاری در حداقل زمان بیشینه دستاورد را داشت مذاکره معنایی ندارد. برداشتی که با تجربه موفق ربودن رئیس جمهور ونزوئلا توسط آمریکایی ها در دی ماه گذشته تائید می‌شد.

اما همیشه چنین نیست زیرا جنگ کوتاه‌مدت قماری بزرگ و بر فرضیات ساده و برآوردهای ناقص استوار است. زیرا مِه جنگ، مانع دیدن واقعیت میدان نبرد و پیش‌بینی رخدادها می‌شود. آنچه طی این بازه زمانی آشکار شد این بود که به تناسب ظرفیت رزمی ج.ا. ایران و راهبرد بازدارندگی دفاعی کشور در قالب منطقه‌ای‌سازی جنگ، آسیب گسترده‌ای به زیرساخت‌ها و پایگاه‌های نظامی ایالات متحده و منافع هم پیمانان منطقه‌ای این کشور وارد شده و تنگه راهبردی هرمز نیز بسته شده است و هیچ نفتکشی بدون اجازه ج.ا.ایران حق گذر از این تنگه را ندارد و مقامات ج.ا. ایران نیز بارها اعلام کرده‌اند تنها در صورت ارائه تضمین مبنی بر هم عدم حمله مجدد حاضر به پذیرش خاتمه جنگ هستند و دشمنان متجاوز حاضر به ارائه چنین تضمینی نیستند و جنگ ماهیت حیثیتی یافته است.

این وضعیتی در شرایطی است که درصد بالایی نیز از مردم در برابر تهدید و تهاجم خارجی به صورت همگرا، پشتیبانی گسترده ای از نظام به عمل آورده اند. از این رو، جنگ برای هر سه بازیگر درگیر، ماهیت حیثیتی برای از میدان به در کردن حریف یافته است بی آنکه به خواست و مطالبه خود طی این مدت رسیده باشند. مسئله‌‌ای که ماهیت وجودی ج.ا. تهدید می کند و نظام نیز توانسته است به استناد اقدامات کشورهای متجاوز و سخنان تحقیرآمیز مقامات آمریکایی نسبت به ملت و تمامیت سرزمینی ایران به مردم بقبولاند که دشمن مهاجم به کمتر از تسلیم ایران و تهدید بقا و موجودیت سرزمینی کشور رضایت نمی‌دهد و به احساسات ضد بیگانه دامن زده و مقاومت را گریزناپذیر معرفی کرده است.

در این میان، موضع تدافعی و مقاومت سرسحتانه ج.ا.ایران در برابر تهاجم بیگانه طی این مدت بخشی از مشروعیت آسیب دیده نظام را بازسازی و بازیابی کرده است. در چنین شرایطی، هر گونه آتش بس و ترک مخاصمه‌‌ای که ملاحضات امنیتی و منافع راهبردی کشور در آن نادیده گرفته شده باشد، عملا مشروعیت نظام سیاسی را به واسطه طولانی مدت سازی جنگ و آسیب پذیرسازی کشور به چالش خواهد کشید.

بررسی و واکاوی رخدادهای میدانی نشان می دهد که ظرفیت مقاومت در ج.ا ایران برای بقا خود و حفظ تمامیت سرزمینی با اتکا به ترکیبی از توانمندی‌های سخت، نرم و انسانی تا جایی پیش رفته که «نقطه شکست» در مفهوم کلاسیک آن دست کم تا امروز ناممکن نموده و تا اینجای کار نیز ظرفیت و اراده مقاومت نشان داده است که اقدام تجاوزکارانه نه تنها به سرنگونی نظام و فروپاشی کشور نمی‌انجامد بلکه با واکنشی کوبنده مواجه خواهد شد که می‌تواند امنیت منطقه را در معرض تهدید قرار دهد.

انتهای پیام